ΗΑρσεναλ ήταν ο κομπάρσος.Οι προβλέψεις για το πως θα παραταχθούν οι 2 ομάδες βγήκαν αληθινές και όπως ήταν φυσικό, η εικόνα του αγώνα συνοψίζεται στην πρόταση “η Μπαρτσελόνα στην επίθεση, η Αρσεναλ στην άμυνα”. Το θέμα όπως είχε τονίσει πριν τον αγώνα ο Πεπ Γκουαρδιόλα ήταν κατά πόσο θα έβρισκε χώρους η ομάδα του. Δεν βρήκε αυτούς που θα ήθελε και δεν τους δημιουργούσε με το σύνηθες passing game, με συνέπεια οι ευκαιρίες να είναι περιορισμένες. Σε αυτό συνέβαλε το πολύ καλό παιχνίδι του Γιοάν Τζουρού και του Τζακ Γουίλσιερ αμυντικά, αν και όλοι οι Λονδρέζοι βρίσκονταν μονίμως πίσω από την μπάλα. Ο τραυματισμός του Βόιτσιεχ Στσέσνι θύμισε ημέρες... 2006, αφού πέρασε στο ματς ο Μανουέλ Αλμούνια όπως στον τελικό των 2 ομάδων προ 5 σεζόν. Η στιβαρή αμυντική λειτουργία των “κανονιέρηδων” άντεξε τις επιθέσεις των Καταλανών, ωστόσο τα νεύρα στα τελευταία λεπτά του ημιχρόνου κόστισαν στον τομέα της αυτοσυγκέντρωσης και ο Μέσι βρήκε την ευκαιρία να ανοίξει το σκορ.

Το τέρμα του Μέσι υπό άλλες συνθήκες θα ανάγκαζε την Αρσεναλ να βγει μπροστά στο δεύτερο μέρος. Τα πρώτα λεπτά άρχισαν με την εικόνα να μην μεταβάλλεται και στο 52', χωρίς να κάνουν ακόμα σουτ, οι φιλοξενούμενοι ισοφάρισαν χάρη σε αυτογκόλ του Σέρχιο Μπουσκέτς. Οι “κανονιέρηδες”, όμως, πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων αυτήν τη μοναδική ευκαιρία, αφού λίγο αργότερα ο δραστήριος για τα δεδομένα του αγώνα Ρόμπιν φαν Πέρσι αποβλήθηκε για καθυστέρηση και άλλαξε τα δεδομένα. Οι παίκτες του Γκουαρδιόλα ανέβασαν κατακόρυφα τον ρυθμό και μετέφεραν το παιχνίδι κυριολεκτικά στην περιοχή της Αρσεναλ. Ο Αλμούνια εξελίχθηκε σε MVP του αγώνα, έστω κι αν ο Τσάβι με τον Μέσι κατάφεραν μέσα σε 2 λεπτά (69'-71') να σκοράρουν δις (ο Αργεντινός με πέναλτι). Οι απογοητευμένοι φιλοξενούμενοι έχασαν κάθε ικμάδα αισιοδοξίας και αυτό συνετέλεσε σε ένα μονόπλευρο παιχνίδι ακόμα και μετά το 3-1. Ο Αλμούνια και η επιπολαιότητα των γηπεδούχων κράτησε το σκορ στα ίδια επίπεδα και οι αλλαγές στο τελευταίο 10λεπτό είχαν ως αποτέλεσμα μόνο την καθυστέρηση στο τελευταίο σφύριγμα της λήξης.